به هر تقدير ، در روايات تفصيلى نيست و عمده مسأله اجماع است كه ما بايد آن را بعداً بررسى نماييم . ب ) توضيحى پيرامون مرسله ابن ابى عمير محمد بن يعقوب عن على بن ابراهيم عن أبيه عن ابن ابى عمير عن بعض اصحابه عن محمد بن مسلم عن ابى جعفر عليه السلام قال : ان اهل الكتاب و جميع من له ذمّة اذا أسلم أحد الزوجين فهما على نكاحهما و ليس له ان يخرجها من دار الاسلام الى غيرها و لا يبيت معها و لكنه يأتيها بالنهار فأما المشركون مثل مشركى العرب و غيرهم فهم على نكاحهم الى انقضاء العدّة فان اسلمت المرأة ثم اسلم الرجل قبل انقضاء عدتها فهى امرأته و ان لم يسلم الا بعد انقضاء العدّة فقد بانت منه و لا سبيل له عليها و كذلك جميع من لا ذمّة له ( الحديث ) « 1 » مقتضاى صدر اين روايت اين است كه زن اگر مسلمان شد ولى شوهرش به كفر خود باقى است عقد نكاح آنها منفسخ نمىشود چه قبل الدخول و چه بعد از آن و حرفى از عده نيز در كار نيست . منتها روايت مىگويد مرد حق اينكه شب‌ها پيش اين زن بيتوته نمايد را ندارد بلكه تنها در روز حق ملاقات او را دارد ( كنايه از عدم جواز استمتاعات ) بعضى از آقايان در مقام وجه جمع بين ظاهر اين روايت و ادله‌اى كه نفى سبيل از مرد كافر نسبت به زن مسلمان نموده و گفته به مجرد اسلام ، زن او بايد عده طلاق نگه دارد و اگر مرد قبل از انقضاء عدّه مسلمان شود زوجيت آنها باقى است و الّا عقد منفسخ مىشود . چنين گفته‌اند كه با توجه به ادله فوق ، ما اطلاق صدر روايت ابى عمير را نسبت به اسلام زن تقييد كرده و مىگوييم اگر زن مسلمان شود به شرط اينكه شوهرش تا قبل از انقضاء عده مسلمان شود نكاح آنها باقى است ، اما در مورد اسلام زوج اطلاق فهما على نكاحهما مستحكم است .

--> ( 1 ) - جامع الاحاديث ، ابواب مناكحه الكفار و اهل الكتاب ، باب 3 ، ج 7 .